# Ons persbericht is uit. Dit is wat niemand ons vertelde over het proces en wat de experts niet vermelden.

> Ontdek de verborgen uitdagingen en lessen uit de praktijk van onze laatste mediakans.

- **Author:** David Verbustel
- **Category:** YSs2UMCjXWkLxhzffb26
- **Published:** 2026-04-27
- **Language:** nl

We hebben vorige week (23 april 2026) ons eerste persbericht verstuurd. Voor een startup die maandenlang met de kop in het zand aan het bouwen is geweest, voelde dit als een echte mijlpaal. Het voelde ook als een van de moeilijkste schrijfoefeningen die ik als founder heb gedaan, ook al was ik niet degene die de uiteindelijke tekst schreef.
Als je een founder bent die erover nadenkt om een persbericht te doen, dan is dit de post die ik had willen lezen voordat we eraan begonnen.
## 1. De eerste moeilijke vraag: tegen wie praat je eigenlijk?
### Een persbericht is een boodschap. Voordat je één woord schrijft, moet je antwoord geven op de vraag: voor wie?
Bij Joobs hebben we twee doelgroepen. Aan de ene kant werkgevers: kmo's, startups en scale-ups die mensen moeten aanwerven. Aan de andere kant kandidaten: mensen die op zoek zijn naar werk, vaak nog voordat de vacature überhaupt bestaat. Beiden doen ertoe. Beiden zijn legitiem. En beiden hebben compleet verschillende redenen om te geven om wat wij doen.
De verleiding is groot om voor beiden tegelijk te schrijven. Doe dat niet. Kies er één voor het persbericht en wees daar meedogenloos in.
Voor ons viel de keuze op werkgevers. Niet omdat kandidaten minder belangrijk zijn (onze marktplaats werkt niet zonder hen), maar omdat dit persbericht bedoeld was om het Belgische zakelijke ecosysteem te laten weten dat we bestaan, dat we serieus zijn en dat we een probleem oplossen dat founders en HR-leiders herkennen. Een persbericht gericht op kandidaten zou een andere boodschap, andere media en een totaal andere invalshoek hebben gehad.
 Les: als je twee doelgroepen hebt, schrijf dan twee verschillende communicaties. Pers ze niet samen in één bericht.
## 2. De brute oefening om je startup in drie zinnen samen te vatten
Ik heb Joobs al honderden keren gepitcht. In bootcamps, aan investeerders, op events van Start it @KBC, tijdens koffiekletsen. Ik dacht dat ik wist hoe ik moest omschrijven wat we doen.
Toen moest ik het opschrijven voor een journalist die nog nooit van ons had gehoord.
Elk woord waar ik standaard op terugviel (role visibility, programmatic pages, hidden job market) was jargon. Termen die we intern gebruiken en met mensen die al in de recruitment tech sector zitten. Nutteloos voor een algemeen zakelijk publiek. De eerste kladversie was beschamend. Het klonk als een technische productfiche met een marketingkostuum aan.
Wat voor de nodige helderheid zorgde, was onze PR-partner, Evoke PR, en specifiek Herlinde Rollez. Zij bleef dezelfde vraag op verschillende manieren stellen: "Wat doet dit nu concreet voor een bedrijf dat probeert aan te werven?" Elke keer dat ik antwoordde, werd het taalgebruik simpeler. Elke keer dat zij tegengas gaf, werd de positionering scherper.
Het resultaat waar ik het meest trots op was, was geen paragraaf. Het was één zin. Het soort zin dat je tegen je ouders kunt zeggen en dat zij zouden begrijpen, maar waar een VC ook bij zou knikken. Het duurde weken aan kladversies om tot die zin te komen.
Als je niet in één heldere zin kunt uitleggen wat je startup doet, ben je niet klaar voor de pers. Het vinden van die zin is de moeite waard, zelfs als het persbericht nooit de deur uitgaat.
## 3. De onmogelijke taak van de journalist (en waarom het heen-en-weer gepraat ertoe doet)
Dit is iets waar niemand je voor waarschuwt: je kunt het schrijven delegeren aan een PR-bureau, maar je kunt het begrijpen niet delegeren.
Een journalist die ons persbericht leest, heeft misschien 90 seconden om te beslissen of Joobs een verhaal is dat hun tijd waard is. Ze kennen onze sector niet. Ze weten niet dat de rekruteringsmarkt al 25 jaar op dezelfde manier werkt. Ze weten niet dat de meeste kmo's nooit verschijnen in de zoekopdrachten van kandidaten. Ze komen binnen met nul context en moeten die context snel genoeg opbouwen om iets te schrijven dat een redacteur zal goedkeuren.
Dat is oprecht moeilijk. De kwaliteit van hun verslaggeving hangt bijna volledig af van de vraag of wij hen genoeg hebben gegeven om dat begrip op te bouwen zonder hen te overweldigen.
Het heen-en-weer gepraat met Herlinde was in feite een vertaalcyclus. Ik legde iets technisch uit. Zij herformuleerde het voor een zakelijke lezer. Ik gaf aan wat er verloren was gegaan. Zij paste het aan. Herhaal dit tien of vijftien keer per invalshoek.
Tegen de tijd dat het persbericht de deur uitging, kon ik voorspellen welke vragen journalisten zouden stellen en in welke volgorde. Niet omdat we een perfect document hadden geschreven, maar omdat het proces ons had gedwongen om op elk punt van verwarring te anticiperen.
## Wat ik anders zou doen
Drie dingen, achteraf gezien.
 Eerder beginnen. We behandelden het persbericht als een mijlpaal. Het is in feite een drijfveer voor reflectie. We hadden deze oefening zes maanden geleden al moeten doen, puur om onze positionering aan te scherpen, zelfs zonder iets te publiceren.
 De doelgroepen vanaf het begin scheiden. Schrijf eerst het verhaal voor de werkgever. Schrijf daarna het verhaal voor de kandidaat. Voer ze uit als verschillende campagnes met verschillende media. Pers ze niet samen.
 Vertrouw op de kritiek. Elke keer dat Herlinde me vertelde dat een zin niet landde, was mijn instinct om die te verdedigen. Ze had negen van de tien keer gelijk. Als je een bureau inhuurt en vervolgens elk advies negeert, betaal je gewoon voor een typist.
Een persbericht is niet het einde van een proces. Het is de eerste serieuze publieke test of je verhaal helder genoeg is om het contact te overleven met een lezer die er nog niet om geeft. Het onze is nu buiten. Het echte werk begint aan de andere kant ervan.
Een oprechte dankjewel aan Herlinde Rollez en het team van Evoke PR voor het geduld, het tegengas en voor het behandelen van ons verhaal alsof het er echt toe deed.
## FAQ
Hoe lang duurde het volledige proces? Ongeveer zes weken van het eerste gesprek tot de publicatie. Het grootste deel daarvan werd besteed aan het opstellen en verfijnen van de kernpositionering. Het daadwerkelijke schrijven van het persbericht besloeg misschien twee weken van het totaal.
Moet een startup een PR-bureau inhuren of het zelf doen? Als je je positionering al perfect op orde hebt en je de juiste media kent, kun je het zelf doen (DIY). Als dat niet het geval is, is een goed PR-bureau de investering waard voor alleen al het positioneringswerk, ongeacht of het persbericht wordt opgepikt. Je betaalt voor de helderheid evenzeer als voor de distributie.
Wanneer is het juiste moment voor een eerste persbericht? In de meeste gevallen niet bij de lancering. Doe het wanneer je iets hebt waar journalisten een verhaal aan kunnen ophangen: een mijlpaal in het product, echte tractie, een financieringsronde, of een narratief over je markt dat oprecht nieuw is. "Wij bestaan" is geen verhaal.
Hoe meet je succes? Niet alleen aan het aantal media-vermeldingen. Het duidelijkste signaal voor ons was inbound: founders en HR-leiders die contact opnamen nadat ze de verslaggeving hadden gelezen en zeiden: "Dit omschrijft precies waar wij mee te maken hebben." Vermeldingen creëren kansen. Die kansen zijn de echte maatstaf.
Wat is de grootste fout waarvoor je andere founders zou waarschuwen? Schrijven voor iedereen tegelijk. Een persbericht dat tegelijkertijd werkgevers, kandidaten, investeerders en partners probeert te bereiken, bereikt niemand van hen. Kies één doelgroep per boodschap. Je kunt altijd later nog een persbericht doen.

---
*Source: [Joobs.be](https://joobs.be/nl/blog/ons-persbericht-is-uit-dit-is-wat-niemand-ons-vertelde-over-het-proces-en-wat-de-experts-niet-vermelden)*