# Waarom we twee zinnen verboden hebben bij Joobs. Het eerste artikel uit onze manifestreeks

> Bijna 20 jaar in tech-startups: dit is de faalmodus die ik het vaakst zie. Twee zinnen. Twee vormen van camouflage. Waarom ze bij Joobs verboden zijn.

- **Author:** David Verbustel
- **Category:** YSs2UMCjXWkLxhzffb26
- **Published:** 2026-04-30
- **Language:** nl

## Twee zinnen die ik verboden heb in mijn startup
Er zijn twee zinnen die niemand mag uitspreken bij Joobs.
"Dat is nu eenmaal hoe het werkt." "Zo ben ik nu eenmaal."
Je hoort ze overal. In vergaderingen. In feedbackgesprekken. Op het moment dat iemand gevraagd wordt om iets te veranderen — en dat niet wil. Beide klinken redelijk. Beide zijn camouflage.
De eerste verschuilt zich achter traditie. De tweede verschuilt zich achter identiteit. Geen van beide gaat in op wat er werkelijk gevraagd wordt.
Wanneer iemand zegt "dat is nu eenmaal hoe het werkt" over iets dat al jaren kapot is, zeggen ze eigenlijk: ik wil het niet repareren, en ik wil dat je erover ophoudt. Dezelfde logica geldt voor "zo ben ik nu eenmaal". Het verpakt "ik wil niet veranderen" als een persoonlijkheidskenmerk, wat het onaantastbaar maakt. Je kunt niet discussiëren over iemands identiteit. Dat is precies waarom de zin zo handig is voor degene die hem gebruikt.
Ik loop nu al bijna 20 jaar mee in de wereld van tech-startups. Als oprichter, als adviseur, als mentor, als businesscoach. Ik heb binnen teams gewerkt en anderen van buitenaf geobserveerd. In al die tijd is dit de fout die ik het vaakst zie terugkomen. En de reden dat ik er nu over schrijf, is dat ik niet wil dat dit wortel schiet in het bedrijf dat ik nu aan het bouwen ben.
## Hoe het eruitziet in echte bedrijven
Een bug die niemand oplost omdat "dat nu eenmaal is hoe de code werkt". Een feedbackloop die stilvalt omdat "Marc nu eenmaal zo is". Een prijsmodel waar niemand aan komt omdat "dat is hoe de markt werkt". Een oprichter die geen feedback kan incasseren omdat "ik nu eenmaal altijd zo ben geweest".
Ik heb dit allemaal zien gebeuren, in bedrijven van elke omvang en in elke fase. Het patroon is overal hetzelfde. Binnen zes maanden leert het team welke onderwerpen taboe zijn, welke mensen onwrikbaar zijn en welke problemen ze niet meer moeten aankaarten. Gesprekken worden oppervlakkiger. De energie lekt weg. De startup stopt met een startup te zijn en verandert in een museum.
Het pijnlijke is dat niemand dit heeft gepland. Niemand stapt een maandagochtendvergadering binnen en zegt: "Ik wil graag dat we een plek worden waar de overduidelijke problemen niet besproken kunnen worden." Het gebeurt door opeenstapeling. Iemand gebruikt een van deze twee zinnen. Niemand biedt weerstand. De volgende keer dat het onderwerp ter sprake komt, weet de rest van het team al dat het onbespreekbaar is. Binnen een kwartaal is de oprichter de enige die nog verrast is.
## Waarom dit in ons cultuurmanifest staat
Bij Joobs hebben we een cultuurmanifest. Het is een levend document. Het legt uit hoe werken hier eruitziet, wat we verwachten en wat we niet accepteren. Moed. Transparantie. Verantwoordelijkheid nemen voor wat je oplevert. Een mening hebben op elk niveau, stagiaires inbegrepen. Het soort principes dat generiek klinkt totdat je er daadwerkelijk naar moet leven.
Een van de regels in dat manifest is dat die twee zinnen verboden zijn. Hardop.
Ik maak mezelf geen illusies dat wij immuun zijn. We zijn nog jong, we zijn een klein team, en dezelfde krachten die deze zinnen in elk ander bedrijf voortbrengen, zullen dat ook hier proberen. Het verschil is dat we ze benoemd hebben. Zodra iets een naam heeft, is het moeilijker om te doen alsof het er niet is. Iedereen in het team, ikzelf inclusief, kan een van die zinnen horen vallen en de ander erop aanspreken. Dat is het hele eieren eten.
## De regel geldt ook voor mij
Dit is het punt waar de meeste oprichters de mist in gaan, en het deel dat ik het vaakst heb zien mislukken bij de bedrijven die ik heb gecoacht. Ze schrijven de principes op, maar maken voor zichzelf een uitzondering. Meningen zijn verplicht, behalve de mijne, want dat zijn besluiten. Feedback stroomt omhoog en omlaag, maar vooral omlaag. Het principe dient als muurdecoratie en niets meer.
Dat is de versie van de valstrik die het meest pijn doet, omdat het iedereen in de kamer leert dat de regels theater zijn. Als de oprichter een van de verboden zinnen gebruikt en niemand kan er iets van zeggen, dan bestaat de regel niet meer. Dat is erger dan helemaal geen regel hebben, want nu weet het team dat je de andere regels ook niet meent.
De regel moet dus ook voor mij gelden. Wanneer een van mijn medeoprichters me vertelt dat ik iets verkeerd doe en ik merk dat ik wil grijpen naar "zo ben ik nu eenmaal", dan stop ik. Ik zeg het niet. Soms ben ik het niet eens met de feedback. Soms denk ik dat ze context missen. Hoe dan ook, ik moet de inhoudelijke discussie aangaan. Ik mag die camouflage niet gebruiken.
## Wat je in plaats daarvan kunt zeggen
Wanneer iemand in de verleiding komt om een van de verboden zinnen te gebruiken, is de oplossing simpel. Vervang het door de waarheid.
In plaats van "dat is nu eenmaal hoe het werkt", probeer: "Ik zie niet hoe we dit kunnen veranderen" of "Ik denk dat de kosten van verandering hoger zijn dan de baten." Nu hebben we iets om te bespreken. Misschien heb je gelijk. Misschien heb ik informatie die jij niet hebt. Hoe dan ook, we zijn in gesprek.
In plaats van "zo ben ik nu eenmaal", probeer: "Ik denk niet dat ik dit in de komende maand kan veranderen" of "Dit is moeilijker voor mij dan je je realiseert." Nu hebben we iets om mee te werken. We kunnen plannen, we kunnen ondersteunen, we kunnen geduld hebben. Het gesprek komt in beweging.
Beide alternatieven zijn moeilijker om uit te spreken. Dat is precies de bedoeling. De verboden zinnen waren makkelijk juist omdat ze alles direct platlegden.
## De diagnose
Als je tijd hebt doorgebracht in startups, herken je de versie die jij hebt meegemaakt ongetwijfeld. Die collega die nooit verandert. Het proces waar iedereen een hekel aan heeft maar waar niemand aan komt. De oprichter die geen feedback kan verdragen. Elke situatie wordt, ergens onder de oppervlakte, in stand gehouden door een van deze twee zinnen.
Haal de zin weg. De rest deblokkeert meestal vanzelf.

---
*Source: [Joobs.be](https://joobs.be/nl/blog/waarom-we-twee-zinnen-verboden-hebben-bij-joobs-het-eerste-artikel-uit-onze-manifestreeks)*